Narodowy Fundusz Ochrony Zdrowia utworzony został w grudniu 1973 roku w okresie wielkich nadziei, kiedy całe społeczeństwo zgodziło się pomagać w zmienianiu ówczesnej rzeczywistości. Dzisiaj, z perspektywy minionych lat i przeobrażeń jakie nastąpiły po roku 1989 pozostały trwałe i pożyteczne symbole społecznej ofiarności i zaangażowania.

W pierwszych latach istnienia funduszu społeczne złotówki inwestowano w "kubaturę"; budowano obiekty służby zdrowia i opieki społecznej. Dzięki zbieranym środkom pieniężnym ulegało przyspieszenie budowy obiektów lecznictwa publicznego oraz ich wyposażenie, a w szczególności budowa nowoczesnych szpitali i pawilonów szpitalnych oraz zakładów lecznictwa otwartego, zwłaszcza gminnych i wiejskich ośrodków zdrowia a także żłobków i domów opieki społecznej.

W latach 1973-1989 ze środków funduszu lub przy jego udziale NFOZ przekazał społeczeństwu 1834 obiekty. W tej liczbie 1320 były to obiekty nowo wybudowane, w tym 88 obiektów szpitalnych z 14.764 łóżkami, 190 przychodni zdrowia, 665 ośrodków zdrowia na terenach wiejskich, 112 żłobków, 64 domy opieki społecznej oraz 201 innych obiektów służących ochronie zdrowia.

Po transformacji ustrojowej w grudniu 1989 roku Narodowy Fundusz Ochrony Zdrowia będący ruchem społecznym uzyskał status osobowości prawnej stowarzyszenia. Dokonana transformacja ustrojowa obnażyła m. innymi niedostatki w wyposażeniu zakładów lecznictwa w nowoczesny sprzęt i aparaturę diagnostyczno-leczniczą. Jej uzupełnienie stało się pilną koniecznością. Zmniejszyły się jednak możliwości inwestowania w obiekty kubaturowe, toteż po roku 1989 zmieniła się strategia inwestowania środków Narodowego Funduszu Ochrony Zdrowia. Począwszy od 1990 roku zdecydowaną większość gromadzonych środków fundusz przeznacza na zakup sprzętu i aparatury diagnostyczno-leczniczej.

Zmiana strategii wydatkowania środków była również wynikiem zmniejszenia się wpływów na konta funduszu z powodu zubożenia społeczeństwa oraz powstania szeregu nowych organizacji odwołujących się do ofiarności społecznej. Najtrudniejszą, ale i najważniejszą rzeczą było znalezienie trafnej formuły odpowiedzi na pytanie, jakie podejmować działania, aby utrzymać świadczenia społeczne na rzecz funduszu w sytuacji, kiedy rosły potrzeby lecznictwa, a malała zasobność społeczeństwa.

Z wieloletnich doświadczeń funduszu stwierdzono, że w działaniach na rzecz pozyskiwania środków powinni uczestniczyć ludzie, którzy potrafią stanąć ponad podziałami politycznymi, odnoszący satysfakcję ze społecznej działalności którym w życiu przyświeca idea "Tyle jesteś wart, ile pomogłeś innym".

^ do góry ^